Opstaan waar het moet,
stil zijn waar het mag

Je kent het wel. Dat moment dat je iets wilt zeggen, en het net niet doet. Je hebt het idee, je voelt dat het klopt, en toch slik je het in. En even later zegt iemand anders precies hetzelfde, hardop, en iedereen knikt.

Je zegt niks. Je glimlacht misschien zelfs mee. Maar vanbinnen draait er iets om.

Van buiten ben je sterk. Je hebt je zaken voor elkaar, mensen leunen op je, je regelt en je draagt. Maar ergens onderweg heb je geleerd dat het veiliger is om jezelf klein te houden. Om de lieve te zijn, de meegaande, degene die geen ruimte vraagt.

En je vraagt je weleens af of je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt.

Ik geloof daar niks van. Je bent jezelf niet kwijt.

Er zit alleen meer in je dan je tot nu toe liet zien. Een vrouw met een rechte rug, die niet zo snel van haar stuk te brengen is. Ze is er al. Ze heeft alleen nog weinig ruimte gekregen om op te staan.